Wiesz, jak to jest, kiedy idziesz gdzieś pierwszy raz i nie wiesz, czego się spodziewać?
Dla wielu kobiet sama myśl o pierwszej sesji coachingowej uruchamia całą kaskadę pytań. Czy muszę coś przygotować? Co jeśli nie będę wiedzieć, co powiedzieć? Czy to będzie jak terapia? Czy będę oceniana?
Nie musisz zgadywać. Opiszę ci to dokładnie.
Zanim w ogóle zaczniemy
Pierwsza sesja zazwyczaj poprzedzona jest krótką rozmową wstępną. Nie po to, żeby cię ocenić – po to, żebyście obie mogły sprawdzić, czy jest między wami kontakt. Czy coś rezonuje. Czy czujesz, że możesz mówić.
To jest ważne. Coaching działa przez relację. Jeśli nie czujesz się bezpiecznie z daną osobą, żadna technika tego nie zastąpi.
Jak zaczyna się sesja?
Zazwyczaj prostym pytaniem: z czym przychodzisz dzisiaj? Albo: co chciałabyś, żeby po tej sesji było inne?
Nie musisz mieć gotowej odpowiedzi. Możesz powiedzieć "nie wiem dokładnie, ale coś mi nie daje spokoju". To w zupełności wystarczy. Dobry coach potrafi pracować z niepewnością – i często właśnie tam zaczyna się najważniejsza rozmowa.
Co się dzieje w środku?
Mówisz. Coach słucha – naprawdę słucha, nie tylko czeka na swoją kolej. Zadaje pytania, które mogą cię zaskoczyć, bo nie idą tam, gdzie spodziewałaś się, że pójdą.
Może zapytać, co czujesz w ciele, kiedy o tym mówisz. Może wrócić do słowa, które powiedziałaś mimochodem. Może zatrzymać cię w miejscu, które sama przeleciałabyś bez zatrzymania.
Nie ma tu gotowego scenariusza. Jest uważność i obecność. I przestrzeń, w której możesz myśleć inaczej niż zwykle.
Czy będzie trudno?
Czasem tak. Nie dlatego, że coaching jest trudny – ale dlatego, że zatrzymanie się i zobaczenie siebie wyraźnie potrafi być niekomfortowe.
Możesz poczuć coś, czego się nie spodziewałaś. Możesz trafić na pytanie, na które nie masz odpowiedzi. Możesz wyjść z sesji bez gotowego rozwiązania – ale z czymś ważniejszym: z większą jasnością co do tego, o co tak naprawdę chodzi.
Jak się kończy?
Często podsumowaniem – co zabierasz z tej sesji, co cię zaskakuje, co było najważniejszego. Czasem konkretnym krokiem, który chcesz zrobić do następnego spotkania. Czasem tylko pytaniem, z którym warto posiedzieć.
I jest jeszcze jedna rzecz, o której rzadko się mówi: po dobrej sesji często nie czujesz, że ktoś ci pomógł. Czujesz, że sama coś zobaczyłaś.
Tak ma być.
Pierwsza sesja nie musi być przełomem. Może być po prostu pierwszym momentem, w którym ktoś słucha cię bez agendy.
To więcej, niż myślisz.